در نهم اوت ۱۹۷۵ مأموریت فضایی به عنوان نخستین طرح آژانس فضایی اروپا برای بررسی منابع پرتو گاما راه‌اندازی گردید. این ماهواره که حاوی آشکارساز‌های پرتو گاما بود، توسط ناسا به نمایندگی از سازمان اروپایی تحقیقات فضایی (ESRO) به فضا پرتاب شد.
پیشنهاد این مأموریت برای اولین بار در اواسط دهه ۱۹۶۰ توسط جامعه علمی اروپا ارائه و در سال ۱۹۶۹ توسط شورای ESRO تصویب گردید. فاقد تلسکوپ نوری یا ابزار‌های علمی دقیق بود و تنها یک کارکرد داشت تعیین جهت ستارگان و اجرام آسمانی و اندازه‌گیری شدت انتشار پرتو گامای آن‌ها.
این مأموریت در ۲۵ آوریل ۱۹۸۲ به پایان رسید، پس از آنکه ماهواره برای بیش از ۶.۵ سال، یعنی چهار سال بیش‌تر از زمان برنامه‌ریزی شده، به طور عملیاتی باقی ماند و حجم داده‌های پرتو گاما را ۲۵ برابر افزایش داد. نتایج این مأموریت منجر به تدوین کاتالوگ ۲ شد که فهرستی کامل از منابع پرتو گاما در دیسک کهکشان راه شیری را فراهم آورد.
یکی از مهم‌ترین دستاورد‌های این فضاپیما، مشاهده ماکیان ایکس یک بود که یک سیاهچاله دوتایی پرتو ایکس پرجرم است و در فاصله حدود ۶ هزار سال نوری از خورشید قرار دارد.
<div class="wp-block-image"
