پنج ژوئیه سال ۱۰۵۴ می‌لادی، یک انفجار آسمانی قدرتمند آسمان تابستان را به درخشید. این رویداد، مرگ خشونت‌آمیز یک ستاره‌ی سنگین بود که جرم آن برآورد‌ها بر اساس ده برابر جرم خورشید ما می‌رسیده است.
ستاره‌شناسان چینی در آن دوره، مرگ این ستاره را رصد و ثبت کردند. ستاره‌ی مذکور در ناحیه‌ی جنوبی صورت فلکی ثور ظاهر شده بود و در اوج درخشش، شاید شش برابر زهره و تقریبا هم‌درخش ماه کامل توصیف شد. قدر ظاهری آن به حدود منفی ۳.۵ برآورد می‌شود که تقریبا چهار برابر درخشش زهره در درخشان‌ترین حالت خود معادل است و تا ۲۳ روز پس از انفجار، حتی در نور روز هم قابل مشاهده بود.
باقی‌مانده‌ی این ابرنواخ‌تر، بعد‌ها با نام سحابی خرچنگ شناخته شد؛ توده‌ای ابری و درخشان از گاز و غبار که در فاصله‌ی هفت‌هزار سال نوری از زمین قرار دارد.
امروزه سحابی خرچنگ در نزدیکی ستاره زتا گاو دیده می‌شود و در فهرست مسیه با نماد ثبت گردیده است، زیرا اولین جرمی بود که در این فهرست جای گرفت. این سحابی منبع قوی امواج رادیویی محسوب می‌شود و نور مرئی آن با فرکانسی شبیه به امواج رادیویی انتشار می‌یابد. سحابی خرچنگ از معدود ابرنواختر‌های مشاهده‌شده‌ی تاریخی در کهکشان راه شیری است.
در حالی که تعداد زیادی از ابرنواختر‌ها در کهکشان‌های همسایه رصد شده‌اند، این رویداد‌ها در کهکشان خودمان نسبتا نادیر هستند. آخرین ابرنواخ‌تری که در کهکشان راه شیری دیده شده، ستاره کپلر در سال ۱۶۰۴ می‌لادی بوده است.
