در تاریخ ایران، مرگ حاکمان هرگز یک رویداد شخصی نبوده است. از ناصرالدینشاه تا احمدشاه، سقوط و صعود قدرت در زمان خود را تجربه کردهاند. از تشییع باشکوه شاهان قاجار تا مرگ در غربت و خاکسپاری بیحضور وطن، این سلسله راهی از نزول پیوسته جغرافیایی و مشروعیتی را طی کرد. تشییع بیسابقه امام خمینی نه تنها سنت تشییعهای سرد و ایزوله را پایان داد، بلکه ارتباط عمیق میان تودهها و رهبری جدید را برقرار کرد. این داستانها نشاندهنده جابهجایی جایگاه سلطنت قاجار و آغاز دوران جدید ایران میباشد.
