فضاپیمای بپیکلمبو که یک جفت کاوشگر متصل به یکدیگر است، چهارمین و نزدیکترین پرواز کناری خود از سیاره عطارد را با موفقیت انجام داد. این فضاپیما مشترک آژانس فضایی اروپا و آژانس کاوشهای هوافضای ژاپن در ساعت یک و هجده دقیقه بامداد به وقت تهران به فاصله ۱۶۵ کیلومتری سطح عطارد رسید که نزدیکترین فاصله تا به حال یک فضاپیما با این سیاره بوده است. رکورد قبلی متعلق به فضاپیمای مسنجر ناسا بود که در سال ۲۰۱۱ از فاصله ۲۰۰ کیلومتری عبور کرده بود.
در طول این پرواز، بپیکلمبو با استفاده از سه دوربین پایش خود تصاویری با جزئیات بالا از دهانههای برخورد سطح عطارد ثبت کرد. یکی از این دهانهها که پیشبینی میشد در مسیر پرواز قرار دارد، اخیرا توسط اتحادیه بینالمللی اخترشناسی به نام دهانه استادارت نامگذاری شده است. این دهانه با قطر ۱۵۵ کیلومتری به افتخار مارگارت استادارت، نقاش نیوزیلندی مشهور به نقاشی گل، نامگذاری شده است.
دهانههای برخورد عطارد که به عنوان حوضههای قله حلقهای نیز شناخته میشوند، در نتیجه برخورد سیارکها و دنبالهدارها شکل گرفتهاند. اگرچه بسیاری از آنها در طول زمان در سیلهای گدازه غرق شدهاند، اما اخترشناسان همچنان جنبههای زیادی از نحوه شکلگیری این حوضهها را نمیدانند. برای مثال، عمق دقیقی که قلههای حلقهها از آن به سطح آمدهاند، همچنان ناشناخته است.
پرواز بپیکلمبو از کنار عطارد
بپیکلمبو از سمت نیمه تاریک عطارد به این سیاره نزدیک شد. با پیشروی فضاپیما، نور خورشید بر روی بخشهایی از دهانهها تابید و امکان ثبت آشکارترین تصاویر تا به حال از سطح عطارد را فراهم آورد.

هدف اصلی این پرواز کناری کاهش سرعت بپیکلمبو با کمک جاذبه عطارد بود تا فضاپیما بتواند هر ۸۸ روز یک بار به دور خورشید بچرخد، که بسیار نزدیک به دوره مداری خود عطارد است. این مانور قدم بزرگی برای نهایی قرارگیری در مدار سیاره محسوب میشود. در این فرآیند، بپیکلمبو از زوایایی تصویربرداری و اندازهگیری انجام داد که پس از قرارگیری در مدار امکانپذیر نخواهد بود.

بپیکلمبو در اکتبر ۲۰۱۸ به فضا پرتاب شده و مجهز به ابزارهایی برای کاوش سطح، ساختار درونی و میدان مغناطیسی عطارد است. این مأموریت از دو بخش مدارگرد سیاره عطارد متعلق به آژانس فضایی اروپا و مدارگرد مگنتوسفر عطارد متعلق به آژانس ژاپنی تشکیل شده که در مدارهای متفاوت قرار خواهند گرفت. برنامه اولیه ورود به مدار در دسامبر ۲۰۲۵ بود، اما یک مشکل در ماژول انتقال باعث کاهش توان الکتریکی پیشرانهها شد. تیم مأموریت با ابداع مسیری جدید که نیاز به نیروی پیشرانه کمتری دارد، ورود به مدار را تا نوامبر ۲۰۲۶ به تأخیر انداخت.