در ۲۵ ژوئن ۱۹۷۶ کاوشگر وایکینگ ۱ عکس معروف چهره بهرام را در منطقه سیدونیا سیاره مریخ ضبط کرد

وایکینگ ۱ اولین فرودگر موفق در تاریخ کاوش مریخ بود. این کاوشگر به همراه وایکینگ ۲ که هر یک شامل یک مدارگرد و یک فرودگر بودند، در چارچوب برنامه وایکینگ ناسا به سمت سیاره سرخ پرتاب شدند.

جستجوی برنامه‌ریزی شده برای یافتن می‌کروارگانیسم‌های مریخی به سرعت آغاز گردید و پانوراما‌های رنگی بی‌نظیر از محیط اطراف به زمین ارسال شد.

وایکینگ ۱ به مدت ۲۲۴۵ روز مریخی فعالیت کرد و سپس در میان ماسه‌های قرمز و صخره‌هایی که تا حد دید دوربین‌ها دراز شده بودند، خاموش گردید.

چهره بهرام

عکس چهره بهرام توسط فضاپیمای وایکینگ ۱ در هنگام رسیدن به سیاره مریخ گرفته شده است. این عکس که در منطقه سیدونیا ثبت شده، چهره‌ای غول‌پیکر و انسان‌نما را نشان می‌دهد که گویی بر سطح مریخ حک شده یا ساخته شده است.

دانشمندان ناسا در آن زمان بر این باور بودند که این صورت یک توهم ناشی از سایه‌ها و پریدولیا است. پریدولیا پدیده‌ای است که در آن ذهن به اشتباه الگوی آشنا را در اشیاء تصادفی می‌بیند.

هنگام انتشار عکس در سال ۱۹۷۶، ناسا آن را چنین توصیف کرد صخره عظیم در مرکز که شبیه سر انسان است، توسط سایه‌هایی که توهم چشم، بینی و دهان را ایجاد می‌کنند، شکل گرفته است.

برای بیش از ۲۰ سال عکس دیگری از این منطقه در دسترس نبود. در آوریل ۱۹۷۸، ناسا با هواپیما نقشه‌بردار جهانی مریخ بر فراز سیدونیا پرواز کرد و تصاویر بیش‌تری از این منطقه تهیه نمود. آنچه این تصاویر نشان داد، صحت تحلیل اولیه ناسا بود.

<figcaption class="wp-element-caption"تصویری که مدارگرد شناسایی مریخ در سال ۲۰۰۷ تهیه کرد.

این سازند ۱.۵ کیلوم‌تر طول دارد و ویژگی‌های صورت تنها سایه‌هایی هستند که بر اثر شکل زمین تشکیل شده‌اند. از آن زمان عکس‌های بیش‌تری گرفته شده است. نقشه‌بردار جهانی مریخ برای بار دوم در آوریل ۲۰۰۱ به این منطقه بازگشت و مدارگرد شناسایی مریخ در سال ۲۰۰۷ تصویری با وضوح بالا ثبت کرد.

آژانس فضایی اروپا نیز با یان مارس اکسپرس از این منطقه عکس‌برداری انجام داد.

اما امروزه همچنان افرادی وجود دارند که معتقدند این منطقه مدرکی بر وجود تمدنی منقرض بر روی مریخ است. اگرچه امکان وجود چنین تمدنی محال نیست، اما برای پذیرش این ادعا شواهد قوی‌تری نسبت به سایه‌های روی صخره‌ها لازم است.