در ۱۷ آگوست ۱۹۷۰ فضاپیمای ونرا ۷ توسط اتحاد جماهیر شوروی به فضا پرتاب شد. این کاوشگر اولین دستگاه ساخت بشر بود که با موفقیت داده‌ها را از سطح سیاره‌ای دیگر، یعنی زهره، به زمین منتقل کرد.
برنامه ونرا شامل سری کاوشگر‌هایی بود که شوروی در سال‌های ۱۹۶۱ تا ۱۹۸۴ برای مطالعه ناهید راه‌اندازی کرد. از میان ۱۶ کاوشگر پرتاب‌شده، دو مورد اول حتی نتوانستند از سطح زمین خارج شوند. ونرا ۷ نخستین کاوشگری بود که برای فرود نرم طراحی شده بود، در حالی که ونرا ۴ پیش از آن موفق شده بود نخستین تصاویر و اطلاعات را به دانشمندان روسی برسانند.
با توجه به شرایط سخت و سطح ناهموار زهره، تمام سطح‌نشین‌های این برنامه تنها برای چند دقیقه تا حداکثر چند ساعت دوام می‌آوردند. تجهیزات هر مأموریت متفاوت بود، اما همه شامل دوربین‌ها و ابزار‌های تجزیه‌وتحلیل جو و خاک می‌شدند. برنامه ونرا چند دستاورد بزرگ در کاوش فضایی ثبت کرد و از نخستین دستگاه‌های انسانی بود که وارد اتمسفر سیاره‌ای دیگر شد.
ونرا ۷ نیز بخشی از این سری با مقصد کاوش زهره بود. وقتی فضاپیما در ۱۵ دسامبر ۱۹۷۰ بر سطح ناهید فرود آمد، اولین داده‌ها را از آنجا به زمین ارسال کرد. کاوشگر به‌گونه‌ای طراحی شده بود که بتواند فشار تا ۱۸ مگاپاسکال و دما تا ۵۸۰ درجه سانتی‌گراد را تحمل کند، اما دما و فشار واقعی زهره بیش از پیش‌بینی‌ها بود. عدم قطعیت در مورد شرایط سطح باعث شد طراحان حاشیه امنی بزرگی در نظر بگیرند.
در فرودگر سنسور‌های دما و فشار، ارتفاع‌سنج و شتاب‌سنجی برای اندازه‌گیری چگالی اتمسفر وجود داشت. در طول پرواز به سمت زهره، دو مانور اصلاح مسیر با استفاده از موتور بدنه انجام شد.
