ناو‌های هواپیمابر مهم‌ترین و چشمگیر‌ترین شناور‌های ناوگان نیروی دریایی ایالات متحده بوده‌اند و دهه‌ها این جایگاه را داشته‌اند. اولین بار که یک هواپیما از یک کشتی نیروی دریایی به هوا پرتاب شد، در سال ۱۹۱۲ از روی ناو هواپیمابر فرا‌نسوی انجام گرفت. کشور‌های دیگر با دیدن دستاورد‌های هوانوردی دریایی، به شدت در رقابت ساخت سکو‌های پرتاب دریایی سیار موثر و کارآمد وارد شدند.
در حالی که کشور‌های اروپایی درست قبل از آغاز جنگ جهانی اول تب ساخت ناو هواپیمابر را آغاز کردند، ایالات متحده نیز زیاد عقب نماند. ساخت ناو هواپیمابر USS (/)، نخستین ناو هواپیمابر ایالات متحده، در سال ۱۹۱۱ آغاز شد. بیش از یک دهه طول کشید تا لنگلی بتواند به عنوان یک ناو هواپیمابر به دریا برود و این کار را چندین بار انجام دهد. نخستین ناو هواپیمابر آمریکا در نهایت چندین بار بین سال‌های ۱۹۱۳ و ۱۹۴۲ به کار گرفته شد، از سرویس خارج گردید و بار دیگر به خدمت فرا خوانده شد.
هنگامی که لنگلی برای اولین بار در سال ۱۹۱۳ به عنوان یک ناو هواپیمابر به آب انداخته شد، نامش بود و حیات خود را به عنوان یک کشتی از کلاس آغاز کرده بود، که نوعی کشتی باری در آغاز قرن بیستم مورد استفاده قرار می‌گرفت. در نهایت، نیاز به تحول در کنار ظهور فناوری پیشرفته، کشتی‌سازان را قادر ساخت تا پیکر‌بندی آن را تغییر داده و یک عرشه روی آن نصب کنند. وقتی این کار انجام شد، لنگلی به نخستین ناو هواپیمابر نیروی دریایی ایالات متحده تبدیل شد و برای چندین دهه خدمت کرد.
ناو هواپیمابر USS (/)
یو اس اس ژوپی‌تر در سال ۱۹۱۳ در خدمت قرار گرفت و نخستین کشتی ایالات متحده بود که با نیروی توربو الک‌تریک کار می‌کرد. فقدان توربین بخار ژوپی‌تر باعث شد این کشتی سریع‌تر از کشتی‌های خواهرش – USS و – باشد. ژوپی‌تر در ابتدا در اقیانوس آرام خدمت می‌کرد و هنگامی که از کانال پاناما عبور کرد، به نخستین کشتی تبدیل شد که این مسیر را از شرق به غرب طی می‌کند. این کشتی در طول جنگ جهانی اول هیچ نبردی را تجربه نکرد و در ۱۱ ژوئیه ۱۹۱۹، نیروی دریایی اجازه تبدیل آن به یک ناو هواپیمابر را صادر نمود.
سپس ژوپی‌تر در ماه مارس سال بعد از سرویس غیر‌نظامی خارج شده و تبدیل آن به یک ناو هواپیمابر آغاز شد. در ۲۱ آوریل ۱۹۲۰، این کشتی در دسته طبقه‌بندی شد و نامش به تغییر یافت و نخستین ناو هواپیمابر ایالات متحده گردید.
نام این کشتی به افتخار ساموئل پیرپوینت لنگلی، اخترفیزیکدان و پیشگام هوانوردی که برای گسترش یک هواپیمای سرنشین‌دار در اولین روز‌های عصر هوانوردی تلاش می‌کرد، به لنگلی تغییر یافت. اگرچه همان‌طور که می‌دانیم، برادران رایت سریع‌تر از لنگلی یک هواپیمای با قابلیت پرواز ساختند و به هوا بردند، اما او کار گسترش علم تازه اخترفیزیک را در اواخر قرن نوزدهم ادامه داد و تا زمان مرگش در سال ۱۹۰۶ یکی از بازیگران مهم مؤسسه اسمیتسونیان بود.
در حالی که لنگلی در ابتدا برای حمل و نقل دریایی زغال‌سنگ ساخته شده بود، از سال ۱۹۲۰ به بعد، این کشتی دیگر یک کشتی باری به این منظور نبوده است. تعداد زیادی از اسبق خدمات اولیه لنگلی مربوط به آزمایش‌های هوانوردی دریایی، از جمله به پرواز درآوردن هواپیما‌ها و بازیابی آن‌ها در می‌انه حرکت بوده است.
هنگامی که این کشتی با مأموریت تازه به آب انداخته شد، طراحی لنگلی طوری بود که تعداد زیادی هواپیما را در خود جای دهد. برخی از ناو‌های مدرن می‌توانند تا ۹۰ جت جنگنده را روی عرشه خود حمل کنند، اما در ابتدا این تعداد بسیار کمتر بود. با این حال، توانایی لنگلی برای حمل حداکثر ۳۴ هواپیما در سال ۱۹۲۲ یک دستاورد بزرگ به شمار می‌رفت. لنگلی می‌توانست ۱۲ هواپیمای تعقیب تک‌سرنشین، ۱۲ هواپیمای شناسایی دو صندلی دیگر و ۱۰ فروند هواپیمای مناسب برای پرتاب اژدر با شدت تا ۸۰ گره دریایی را پشتیبانی کند.
سابقه خدمات ناو هواپیمابر لنگلی
USS سابقه خدمات برجسته‌ای داشته و در بیش‌تر این زمان به عنوان یک کشتی آموزشی عمل کرده است. از سال ۱۹۲۷ تا ۱۹۳۹، لنگلی در اقیانوس آرام در سواحل هاوایی و کالیفرنیا فعالیت می‌کرد. در طول این زمان، این کشتی واحد‌های مربوط به هوانوردی دریایی را آموزش می‌داد. این ناو آزمایش‌های بسیاری را برای پیشرفت این فناوری، آموزش خلبانی و غیره انجام داد. لنگلی حتی در یک فیلم صامت در رابطه با هوانوردی دریایی به نام نیز حضور داشت.
در سال ۱۹۳۶، لنگلی تحت تعمیرات اساسی و تبدیل قرار گرفت و در ۲۱ آوریل ۱۹۳۷ طبقه‌بندی آن از به تغییر یافت. سپس لنگلی برای مدتی در اقیانوس اطلس خدمت کرده و درست در زمان وقوع جنگ جهانی دوم به اقیانوس آرام بازگشت. در طول این جنگ، لنگلی به عنوان یک کشتی ضد زیردریایی در اقیانوس آرام عمل کرده و بعد از ورود ایالات متحده به جنگ جهانی دوم در پی حمله یاشکی ژاپن به پرل هاربر در دسامبر ۱۹۴۱ نیز خدمت خود را ادامه داد.
در ۲۷ فوریه ۱۹۴۲، لنگلی برای مأموریت‌های ضد‌زیردریایی به دو ناوشکن USS و ملحق شد. لنگلی ناوگان کوچکی از هواپیما‌های جنگنده را برای پشتیبانی از دفاع نیرو‌های متفقین از جاوه حمل می‌کرد که مورد حمله قرار گرفت. لنگلی با پشتیبانی ناوشکن‌های اسکورت خود در ابتدا توانست از بمباران ژاپنی جان سالم به در ببرد. درست قبل از ظهر، ۹ بمب‌افکن ژاپنی لنگلی را در معرض دید خود دیدند و به آن حمله کردند.
تلاش اول آن‌ها برای غرق کردن این ناو ناکام ماند، اما ژاپنی‌ها پنج ضربه سهمگین به این ناو زدند که باعث شد عرشه لنگلی و هواپیما‌های روی آن دچار آتش‌سوزی شوند. لنگلی غرق نشد، اما مرده و بی‌حرکت روی آب مانده بود و تصمیم گرفته شد که در دریا غرق شود. ناوشکن اسکورت آن ۹ گلوله ۴ اینچی و چند اژدر را به سمت لنگلی شلیک کرد و این ناو را در ۱۲۰ کیلوم‌تری جنوب تجیلاتجاپ، اندونزی غرق کرد. بدین ترتیب بود که آخر نخستین ناو هواپیمابر ایالات متحده رقم خورد.
